Het eerste bericht vanuit het verre Oeganda! Het is fantastisch in Kampala, maar ook ontzettend bijzonder, bizar & chaotisch!
Maar goed beginnen bij het begin. Daar zat ik dan alleen in het vliegtuig naast twee veel te dikke Indiërs die het blijkbaar niet nodig vonden dat ik ook nog een beetje ruimte had op mijn eigen stoeltje en mij zowat tegen het raampje aanduwden, maar het was een prima vlucht. Zeker toen ik mij realiseerde dat ik dan wel in mijn eentje in het vliegtuig naar Oeganda ging, maar dat we nu al boven de Middellandse Zee vlogen, dus dat ik toch niet meer terug kon. Om half 9 was ik in Nairobi waar ik 2 uur moest wachten op mijn overstap naar Entebbe. Daar stond James, een ontzettend vriendelijke taxichauffeur mij op te wachten om me naar het guest house in Kampala. Nadat ik eerst bijna in de driver seat van de taxi was gestapt (ze rijden dus aan de linkerkant van deweg) reden we richting Kampala. Ik vond het ontzettend eng, al die auto’s die links rijden, vervolgens gaan inhalen en om mij extra bang te maken ook nog eens voortdurend toeteren. Maar goed, ik kwam aan bij het guest house. Ik kreeg nog wel even de schrik van mijn leven toen de poort werd opengedaan door een man in een legeroutfit, die mij nogal deed denken de kameraden van Tanja Niemeijer.
Maar het was al heel snel zondagochtend. Samen met Marianne, een meisje uit het guest house, ben ik daarna op de boda boda (zo spannend de eerste keer) naar Garden City (het winkelcentrum voor rijke Oegandezen en blanken) geweest. Telefoonkaartje gekocht, een half miljoen Oegandese shillings gehaald (je lijkt echt heel rijk met heel veel van die gekleurde flappen in je portemonnee) en mijn verschrikkelijke slippers uit Nederland ingewisseld voor een supergoed Oegandees paar. S’ Avonds gegeten en op het dakterras een wijntje gedronken.
Maandag was echt een topdag, maar ontzettend overweldigend. Je leert al heel snel dat ze hier de tijd niet zo heel serieus nemen. Een meisje uit het guest house zou vandaag naar een andere stad vertrekken, maar een duidelijkere afspraak dan ‘tussen 8 uur en 12 zal de chauffeur je komen ophalen’ kon niet gemaakt worden. Ik zou samen met Jasper (iemand anders uit het guest house) om half 10 opgehaald worden voor een citytour door Kampala, maar ook dit tijdstip kon niet echt lukken. Iemand vertelde me dat wanneer Oegandezen een afspraak om bijvoorbeeld 12 uur s’ middags hebben en zij op dat tijdstip toevallig moe zijn, ze gewoon eerst even gaan slapen. Er is een erg mooie uitspraak die Oegandezen vaak aan westerlingen vertellen: “You have the clock and we have the time. “ Dus ik heb me helemaal ingesteld op de Oegandeze way of life. Gewoon niet moeilijk doen en al helemaal niet op de tijd letten.
Meer dan anderhalf uur later gingen we dan toch op pad. Eerst met een taxibusje wat op willekeurige plekken langs de weg je op kan pikken en waar je heel goed op de handsignalen van de conductor moet letten om te weten waar het busje heengaat. Er zijn ongeveer tweeduizend-triljard-miljoen van dit soort busjes in Kampala, dus down town staat alles muur en muur vast. Nadat we uitgestapt waren, zijn we over verschillende markten gelopen. Het is daar echt een mierenhoop en wij waren de enige blanken. Iedereen die wel eens in Afrika is geweest zal wel kunnen beamen dat je je echt een beroemdheid voelt. Je bent de enige blanke tussen al die Afrikanen. En iedereen roept je: “Muzungu, muzungu!”. Wat een bizarre ervaring en overal mensen en verkeer en lawaai en kraampjes met van alles en nog wat. Op de weg terug namen we een taxi op een van de befaamde taxi parken van Kampala. Wat een chaos! Eenmaal thuis was ik wel even een beetje erg ondersteboven van alles wat ik had gezien. Het was een heerlijke dag, maar zo ontzettend druk & chaotisch! Alles, echt alles is hier anders dan in Nederland.
Ik zal proberen zsm iets te schrijven over het health centre waar ik werk en de safari van afgelopen weekend!
xxx
Geen opmerkingen:
Een reactie posten