Weer eens een update! Ontzettend veel gedaan sinds mijn laatste verhaaltje, here we go!
Inmiddels heb ik alweer 3 weken op het immunisatiecentrum gewerkt. Beetje baby’s wegen, met de moeders praten en vaccins geven. Baby’s krijgen vanaf dag 1 (als de moeder er zo snel bij is natuurlijk) allerlei prikken. Ik moet zeggen dat er wel iets in je breekt als je een kindje van amper een paar uur oud aan het huilen maakt met je geprik. Maar het is een goed doel en ze huilen net zo hard bij de werkneemsters met jarenlange ervaring. Zwangere vrouwen krijgen ook prikken tegen tetanus. Meestal zijn ze nogal bang voor me, omdat ik blank ben, maar aangezien ik de enige ben die hier de moeite neemt om af en toe aardig ‘goedemorgen’, ‘goed gedaan’ en ‘fijne dag nog’ te zeggen, gaan ze meestal toch giechelend weg.
Het laatste weekend van januari ben ik met een aantal mensen van het guest house naar Sipi Falls geweest. Om hier te komen moesten we eerst 4 uur met de bus naar het stadje Mbale. Daar namen we een privé taxi naar het dorpje van de watervallen. Ik denk niet dat ik ooit eerder in mijn leven in minder dan een uur zo vaak gedacht heb dat ik dood ging. Wat een verschrikkelijke rit. Die chauffeur ging gewoon met halflekke banden met maximale snelheid vrachtauto’s inhalen in bochten. Maar goed we overleefden het en hadden weer een wijze les geleerd: NOOIT in een taxi stappen waar je van tevoren al een slecht gevoel over hebt. s’Middags een wandeling gemaakt naar de eerste waterval. Onze gids huppelde zowat over de landerijen en veel te steile hellingen en wij, vooral ik, strompelde erachteraan. Maar het was het waard! De waterval was prachtig. s’Avonds hebben we een Oegandese bruiloftsfeest gecrasht. Eerst een beetje onwennig om zomaar op iemand anders feest te zijn, maar hier is het heel normaal dat het hele dorp naar het feest komt, bekenden of niet. De volgende ochtend hadden we nog een wandeling, deze keer van meer dan 3 uur. Het landschap was echt prachtig en we zijn zowel bij de bovenkant als onderkant van de watervallen geweest. De terugweg naar Kampala was niet zo rustgevend helaas. We waren om 13.00 uur bij het busstation in Mbale, waar de bus om half 2 vertrok. Maar alle kaartjes voor de bus waren al uitverkocht, dus moesten we wachten tot half 4. Dit is het echte Afrika! Natuurlijk vertrok onze bus ook niet op tijd, omdat een paar Oegandezen zonder kaartje toch in de bus waren gaan zitten en toen waren er plaatsen te weinig voor mensen met een kaartje. Dus werd op Afrikaans tempo besloten toch de kaartjes eerst maar te controleren, en ja hoor, en werden zelfs wat mensen uit de bus gezet. Nadat er nog wat kippen en andere bagage naar de bagageruimte was verplaatst, vertrokken we met 3 LEGE stoelen! Het is mij echt een raadsel hoe ze hier af en toe logisch nadenken. Onderweg kwamen er nog een stuk of 20 kinderen in de bus, die in het gangpad mochten zitten, reden we twee herten aan (gelukkig heb ik dat zelf niet gezien) en stonden we vanaf Mukono in de file, maar uiteindelijk bereikten we Kampala rond een uurtje of 11.
Het weekend daarna ging ik weer op een safari. Met een heel busje vol reden we naar het westen van Oeganda. Vrijdag stopten we in een dorpje dichtbij park Lake Mburo. Hier hebben we onze tentjes opgezet, mochten we de dorpsoudsten ontmoeten (nogal een toneelstuk, maar goed) en kregen we een maaltijd van speciaal voor ons geslachtte geit (niet lekker, niet lekker). De volgende dag reden we via park Queen Elizabeth naar Ishasha, bekend door haar boomklimmende leeuwen. We zetten onze tent op bij een riviertje(waarin heel veel nijlpaarden leven) met aan de andere zijde Congo. Vervolgens hebben we een game drive gemaakt. We zagen buffels, herten, olifanten en LEEUWEN! Niet in de boom, maar toch twee mannetjesleeuwen met van die manen! s’Avonds gegeten op de campsite. Eenmaal in mijn slaapzakje in de tent, kon je van alle kanten nijlpaarden horen. Echt spannend en super vet! Ze komen namelijk s’nachts uit het water om te grazen (onder andere tussen onze tentjes dus). s’Nachts moest ik natuurlijk weer naar de wc, maar gelukkig was ik niet de enige. Samen met Suzanna schrok ik me wel even dood toen we op een metertje of twintig twee oogjes naar ons zagen gluren. Geen idee wat het was, maar het was wel heel spannend!
Eenmaal terug in Kampala waren Sanne en Laurens er! Zo ontzettend gezellig. Met z’n 3-en zijn we dinsdag met Sonia en Pauls naar Masaka gereden. Zij hebben daar een bedrijfje ‘Afripads’ dat uitwasbaar/herbruikbaar maandverband maakt. We hebben de workshop bezocht. Er werken daar ongeveer 20 vrouwen om deze pads te maken, dus het is niet alleen een goed idee, maar het zorgt ook nog voor veel werkgelegenheid. Fantastisch om na alle verhalen eindelijk eens alles in werkelijkheid te zien!
Verder ben ik heel vaak uit eten geweest bij de Indiër, heb ik zelfs een keer sushi gegeten, heb ik heel veel rolexen gegeten (pannenkoek met gebakken ei en groente, enige eetbare Oegandese voedsel), ben ik twee keer naar het zwembad geweest, is Gwen langs geweest in Kampala, hebben we meerdere keren geBBQt op het dakterras, heb ik met Laurens heel veel geld gewonnen in het casino, hebben we 2 dansvoorstelling bezocht en zijn we een paar keer geweldig uit geweest! En als de stroom weer eens uitvalt of er geen water is, is het ook altijd een avontuur. Kortom, ik heb het heel goed hier!
Ik ben nu in Masaka. Morgen zijn de verkiezingen, dus we zijn Kampala even ontvlucht. Waarschijnlijk blijft het heel rustig, maar na het gedoe in Egypte is alles hier mogelijk. Beetje jammer alleen dat ik nog geen sms heb gehad van Museveni, de huidige president. Hij schijnt alle telefoonmaatschappijen zover gekregen te hebben al hun klanten een campagne-sms te sturen. Ik hoop maar dat ik er nog een krijg voor morgen…
Tot snel xxx
Geen opmerkingen:
Een reactie posten